Blog o komputerach i programowaniu
Nie upodabniaj się do komputera, lecz staraj się upodabniać komputer do siebie.
Nie upodabniaj się do komputera, lecz staraj się upodabniać komputer do siebie.
Klawiatura komputerowa – jak ważny jest to element komputer nie trzeba chyba wspominać. Klawiatura służy do interakcji z komputerem – do pisania tekstów, wydawania poleceń, obsługi programów oraz pisania kodu programów komputerowych. Element bagatelizowany przez większość kupujących zestawy komputerowe stacjonarne i przenośne (laptopy). Być może dlatego, że klawiatura jest jednym z najtańszych elementów komputera i wydając nań pieniądze nie rozważa się zbytnio nad wyborem marki i modelu tego elementu. Tymczasem wybór klawiatury jest jednym z najważniejszych wyborów przy zakupie komputera, szczególnie dla osób, dla których jest on narzędziem pracy lub pomocą w oddawaniu się własnemu hobby.
Wyobraźmy sobie, że kupujemy łóżko. Nie bierzemy pierwszego lepszego lecz takie, które będzie wygodą i funkcjonalnością najbardziej odpowiadać naszym potrzebom. Może to być wersalka jeśli będzie służyć także do siedzenia lub materac jeśli powinna być możliwość szybkiego i częstego zwolnienia miejsca. Do sypialni wybierzemy łóżko, które będzie wygodnie do spania i figlowania. Wybór nie jest łatwy.
Klawiatura jest jednym z elementów, który ma stały kontakt z ludzkim ciałem – najczęściej z rękami, choć są osoby, które używają klawiatury posługując się stopami. Urządzenie powinno być wygodne, klawisze dobrze wyczuwalne pod palcami, opisane w sposób trwały, odporny na ścieranie, a od naciskania klawiszy nie powinny boleć palce. Skok klawisza powinien być odpowiedni, nie za twardy, ale wyraźny, nie wymagający zbyt dużej siły, ale na tyle oporny aby nie wysyłać znaku do komputera przez byle muśnięcie klawisza.
Po dość długim okresie wybierania, analizowania, przymierzania się mój wybór padł na bardzo prostą klawiaturę marki Logitech – Keyboard K120 For Business. Jest to model niedrogi, ale bardzo przypadł mi do gustu. Tak oto wygląda:
Klawiatura Keyboard K120 PN: 920-002479
Standardowy układ klawiszy US Ansi. Należy zwrócić uwagę na kod producenta 920-002479. Tę klawiaturę producent pakuje w szare, kartonowe pudełko. Taki sam model lecz z innym układem klawiszy jest również sprzedawany w Polsce – jego oznaczenie to 920-002509 i jest dostępny w kolorowych, kartonowych opakowaniach. Wygląda podobnie jak na zdjęciu poniżej:
Fizyczny układ klawiszy jest taki jak na zdjęciu, lecz klawisze są inaczej opisane. Przy zakupie klawiatur marki Logitech trzeba zwrócić baczną uwagę na dokładny typ i pytać się bez ogródek o układ klawiszy jaki nas interesuje. Zdjęcia na opakowaniach produktów nie odpowiadają ich rzeczywistej zawartości, dlatego należy się upewnić co kupujemy aby potem nie rozpakować klawiatury, która ma nieodpowiadający nam układ klawiszy. Nie należy się zbytnio też sugerować zawartością zdjęć na stronie producenta. Zdjęcia klawiatur są orientacyjne i takie same dla wszystkich układów we wszystkich krajach, w których są sprzedawane
Używam modelu K120 już ponad tydzień i praca przy komputerze jest dla mnie dużo przyjemniejsza niż z poprzednią klawiaturą. Mogę z powodzeniem polecić ten produkt każdemu, kto szuka wygodnej, dobrej klawiatury bez dodatkowych, często prawie nieużywanych tzw. klawiszy multimedialnych. Dodam, że model „For Business” jest tańszy, podejrzewam, że ze względu na surowe, bezbarwne, kartonowe opakowanie.
Klawiatury dzielą się ogólnie na mechaniczne – drogie i z tego powodu dosyć rzadko oferowane oraz tanie membranowe, „kopułkowo-gumowe”, z piankowych elementów oraz inne konstrukcje. Obszerny artykuł na temat budowy różnych typów klawiatur zapewne wyjaśni dociekliwym czytelnikom tajniki ich budowy oraz zalety i wady. Warto także przejrzeć artykuł o układach klawiatur aby móc trochę pozaginać sprzedawców. 
Na koniec artykuł z przymrużeniem oka o dziesięciu najgorszych klawiaturach wszech czasów.
Niniejszy artykuł traktuje o wspaniałym systemie operacyjnym – RockBox. RockBox jest alternatywnym oprogramowaniem dla wielu modeli przenośnych odtwarzaczy mediów (popularnie zwanych odtwarzaczami mp3). Wielu Czytelników może być zaskoczonych lecz to co oferują producenci empetrójek do obsługi sprzętu w ogromnej większości pozostaje daleko w tyle za możliwościami tegoż sprzętu. Mam na myśli oprogramowanie, dzięki któremu obsługuje się takie grajki. Dalej przedstawię opisowe porównanie tego co oferuje sprzęt z oryginalnym firmware i tegoco można uzyskać instalując RockBoksa.
Na początek przedstawię parę zrzutów ekranu z mojego odtwarzacza – model SanDisk Sansa e260. Zrzuty obrazują RockBoksa, oryginalne oprogramowanie nie umożliwia robienia zrzutów ekranu.
Obrazek menu głównego systemu RockBox - czytelność i treściwość
Widok onka z informacją o bieżąco odtwarzanym utworze
Informacje o podstawowych parametrach sprzętu i stanu odtwarzacza.
Robienie screenów to jedna z pierwszych fajnych możliwości.
RockBox dużo lepiej wykorzystuje sprzęt niż to jest przewidziane przez producenta, w tym wypadku firmę SanDisk. Oryginalne oprogramowanie nie czyta pamięci flash microSDHC, można czytać jedynie karty microSD o pojemności do 2GB. Wychodzi, że mając RockBoksa można zainstalować o 6GB pamięci więcej. To bardzo dużo muzyki. RockBox pozwala także na kopiowanie plików z jednego miejsca do drugiego. Skopiowanie muzyki lub plików z inną zawartością na kartę microSDHC z pamięci wewnętrznej nie stanowi problemu.
Oprogramowanie SanDiska nie pozwala na odtwarzanie muzyki w czasie ładowania akumulatora. RockBox rozwiązuje ten problem, na który skarży się wielu użytkowników.
Co bardzo ważne RockBox pozwala odtwarzać wiele popularnych, a słabo wspieranych formatów plików. Możemy posłuchać muzyki zakodowanej w formacie FLAC, mpc, ape, a także wielu innych formatach – nawet całkiem „egzotycznych” dla wielu ludzi. Odtwarzanie plików wideo także jest możliwe. RockBox obsługuje formaty plików Cue – dzięki temu łatwo można nawigować po dłuższych utworach, np. całych albumach zakodowanych w jednym pliku FLAC.
Do dyspozycji jest także:
Instalując RockBoksa z taniego sprzętu otrzymujemy prawie że high-end pośród przenośnych odtwarzaczy. Przy czym RockBox jest oprogramowaniem z dostępnym kodem źródłowym (opensource), jest darmowy – tworzony przez pasjonatów. Posiada łatwy w obsłudze instalator i w przypadku większości modeli instaluje się bez usuwania oryginalnego oprogramowania od producenta sprzętu. W takim przypadku w każdej chwili istnieje możliwość włączenia odtwarzacza na oryginalnym sofcie, a także wykasowania RockBoksa zupełnie. Jednak RockBox jest tak dobrym i łatwym w obsłudze produktem, że mało kto będzie miał chęć zamiany tego przysłowiowego mercedesa na malucha.
Na stronie RockBoksa znajdziemy listę wspieranych modeli odtwarzaczy mp3/mp4, obszerną dokumentację dla każdego wspieranego modelu, wsparcie w postaci list mailingowych, kanału IRC oraz forum internetowego, opisy i zdjęcia sprzętu i elektroniki użytej w poszczególnych modelach, kod źródłowy oraz binarny RockBoksa, wiele przydatnych porad. Min. poradnik nabywcy odtwarzacza. Oraz ogrom innych treści dotyczących tego wspaniałego sytemu jakich nie znajdziemy w dokumentacji do komercyjnych firmware stosowanych w odtwarzaczach mediów.
Jeśli planujesz Czytelniku zakup odtwarzacza mp3/mp4 bardzo poważnie zastanów się na jednym z modeli, które są wspierane przez system RockBox. Może uda Ci się kupić tańszy model, rozbudować do możliwości droższego, a pozostałą cześć przeznaczonej nań kwoty wydać np. na dobre słuchawki. Osobiście polecam Koss Sporta Pro. Moim zdaniem nie ma lepiej brzmiących słuchawek w ich kategorii cenowej.
Zasygnalizowałem jedynie jakie możliwości kryją się w przenośnych odtwarzaczach. Producenci takich zabawek niestety ograniczają możliwości jakie daje współczesny sprzęt stosowany w produkcji przenośnej elektroniki. Polecam stronę RockBoksa aby zapoznać się z tym co kryje się pod powierzchnią tej góry lodowej.
Jako, że mój laptop jest moim narzędziem pracy postanowiłem znów go nieco ulepszyć. Już dość dawno rozszerzyłem pamięć RAM do 3 GB, wymieniłem dysk na większy i szybszy, a niedawno przyszła pora na nowy procesor. Takie ulepszanie jest rozwiązaniem zdecydowanie tańszym niż zakup nowego laptopa.
Najpierw zidentyfikowałem dokładnie swój czip w laptopie. Zrobiłem to przy pomocy programu CPU-Z. Poniżej przedstawiam zrzuty ekranu z tego programu dla pełnej ilustracji parametrów mojego laptopa.
Parametry procesora i magistrali płyty głównej
Parametry płyty głównej i czipsetu
Kolejną rzeczą jaką zrobiłem to aktualizacja BIOS-u laptopa do najnowszej wersji. W sieci wyczytałem, że jest to niezbędne do pracy komputera z nowszymi i lepszymi procesorami. Wersja pokazywana przez CPU-Z jest obecnie najnowszą wersja dla tego modelu laptopa. Należy pamiętać, że operacja aktualizacji BIOS-u zawsze niesie ze sobą ryzyko nieodwracalnego uszkodzenia sprzętu. Nieodwracalnego dla przeciętnego użytkownika, być może w jakimś serwisie dałoby by się Acera uratować, gdyby przy wgrywaniu nowego BIOS-u poszło coś nie tak. Zalecam ostrożność przy tej operacji.
Dosyć dużo czasu zajęła mi orientacja jakie modele procesora będą działać na moim laptopie. Oficjalna informacja ze strony Intela mówi, że czipset GL960 obsługuje tylko procesory Celeron. Oczywiście nie jest to prawdą ponieważ mój model wyposażony był w Intel Pentium Dual Core T2330. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że z czipsetem GL960 pracuje duża część procesorów z rodziny Intel Core2Duo. Cenne informacje na temat tych procesorów znalazłem na blogu http://kaiyuanzhu.blogspot.com/ oraz w wątku o ulopszaniu laptopa Acer Aspire oraz w paru innych wątkach na forum.notebookreview.com.
Teraz zostało już tylko nabycie procesora. Nie jest to banalne gdyż sklepy nie sprzedają procesorów do urządzeń przenośnych. Jedynym źródłem gdzie można nabyć Core2Duo wydaje się być serwis aukcyjny Allegro. Tam też znalazłem model Core2Duo T7500, który to zakupiłem. Sama wymiana procesora jest czynnością prostą. Wszystko co trzeba wiedzieć aby wymienić procesor jest opisane w serwisowym podręczniku serwisowym. Można go łatwo odnaleźć w Google.
Do kompletu zakupiłem jeszcze dobrą pastę termoprzewodzącą, której marki już nie zdradzę. Wybrałem jedną z przetestowanych w serwisie night-modders.com.
Na koniec przedstawię wyniki testu programem PassMark dla obu procesorów. Po lewej wynik T2330, po prawej T7500.
Z czipsetem GL960 zasadniczo współpracują wszystkie procesory z linii Intel® Core™2 Duo Mobile Processor do częstotliwości magistrali (FSB) 800MHz oraz powinny działać procesory z linii Intel® Core™2 Extreme Mobile Processor także do częstotliwości FSB 800MHz. Oczywiście gwarancji nie ma.
Jestem zadowolony z wymiany procesora, za niewielką kwotę znacznie podniosłem wydajność mojego laptopa.
Tak wyglądają parametry z procesorem Core2Duo T7500
Aktualizacja (02-02-2011):
Wymieniłem procesor na T8300 . Wydajność jeszcze wzrosła, a sam laptop grzeje się mniej. To jest zaleta technologi 45nm. Poniżej przedstawiam parametry komputera z programu CPU-Z
Tak wyglądają parametry z procesorem Core2Duo T8300
Na tym kończę ten wątek. Innego procesora do tego laptopa już wkładał nie będę. To była ostatnia sensowna możliwość zmiany procesora w Acer Extensa 5620z.
Dziś miałem potrzebę skorzystania ze stacji dyskietek w moim komputerze. Komputer ów jest obsługiwany przez mój najnowszy nabytek – system Windows 7 Professional. Windows 7 to dobry, nowoczesny system operacyjny, z którego jestem nawet zadowolony. Jest wydajny, przyjemny i łatwy w obsłudze, ma także bardzo estetyczny interfejs.
Czasem zdarza się jeszcze, że istnieje potrzeba skorzystania ze stacji dyskietek FDD (Floppy Disk Drive). Chciałem przygotować sterowniki do kontrolera dysków dla mojego znajomego. Mam kilka starych dyskietek, a na jednej z nich chciałem nagrać sterowniki. Mogło by się wydawać, że w tak nowym systemie jak Windows 7 nie będzie z tym żadnych problemów. Niestety, w przypadku użycia uszkodzonych dyskietek wyszło kilka mankamentów.
Dzisiaj dyskietki FD (floppy disk) są bardzo rzadko używane. Być może z tego powodu producent systemu nie poświęcił wiele uwagi obsułdze napędów FDD. Wydaje mi się jednak, że jest to tak stara i jeszcze wśród wielu użytkowników stosowana technologia, że obsługa dyskietek mogłaby być wykonana dużo lepiej. Sądzę, że jest to część systemu „zapomniana” przez producenta – firmę Microsoft, a moim zdaniem warta jeszcze poświęcenia jej nieco więcej uwagi.
Napisałem kilka miesięcy temu parę uwag o moim notebooku Acer Extensa 5620Z. Generalnie w mojej opinii o nim niewiele się zmieniło. Największym mankamentem o jakim pisałem jest wada konstrukcyjna powodująca pęknięcia obudowy matrycy przy zawiasach. Można to naprawić samemu.
Stało się. Pęknięcie przy zawiasach osiągnęło stadium takie samo jak u jednego z Użytkowników, który zechciał podzielić się swoją opinią na temat tego laptopa. Pękła u mnie owa metalowa ramka trzymająca matrycę wyświetlacza. Zamykanie i otwieranie laptopa stało się wielce problematyczne. Rozglądałem się za nową obudową do matrycy. Bardzo ciężko ją dostać ze względu na powszechność występowania problemu pękających obudów. i kosztuje około 100 PLN na serwisach aukcyjnych. Postanowiłem naprawić obudowę we własnym zakresie.
Po wstępnych oględzinach stwierdziłem, że powierzchnia przy pęknięciu tworzy względnie dobrą płaszczyznę co rokowało dobrze na klejenie. Kolejnym problemem był wybór materiału, który miał wzmocnić obudowę przy zawiasie. Po konsultacjach z bardziej doświadczonymi ode mnie postanowiłem użyć kawałka płytki tekstolitowej. Plebiscyt na substancją łączącą obie powierzchnie wygrał jeden z dostępnych na rynku szybkowiążących klejów opartych na cyjanoakrylu, np. Super Glue.
Pełen wątpliwości, a zarazem nadziei na powodzenie przystąpiłem do klejenia. Z płytki tekstolitowej wyciąłem kawałek, który kształtem pasuje do fragmentu obudowy przy zawiasie. Od strony, która miała przylegać do obudowy wyszlifowałem ją papierkiem ściernym. To samo uczyniłem z obudową w miejscu, które miało być klejone. Obie powierzchnie przetarłem także spirytusem w celu usunięcia wszelkich zabrudzeń. Następnie obudowę matrycy unieruchomiłem w takiej pozycji aby powierzchnie po obu stronach pęknięcia znajdowały się w tej samej płaszczyźnie. Na wycięty kawałek płytki tekstolitowej naniosłem odrobinę kleju i rozprowadziłem go po całej powierzchni, odrobinkę kleju kapnąłem też na powierzchnię obudowy. Przyłożyłem posmarowany tekstolit do klejonego miejsca i przytrzymałem do wyschnięcia. Za pierwszym razem całe powierzchnie nie przylegały. Tam gdzie płytka nie trzymała wpuściłem troszkę kleju, ponownie docisnąłem. Po kilku takich operacjach cała powierzchnia płytki elegancko przylegała do obudowy i nie odchodziła.
Tak, udało się. Klapa jest już poklejona od kilku dni. Klej trzyma dobrze, nie puszcza. Ów mały kawałek płytki doskonale usztywnił obudowę w miejscu pęknięcia, tak, że otwiera się ona bez problemów – nie wyginając się i nie chwieje się. Owszem, nie wygląda to może zbyt estetycznie, ale funkcjonuje jak należy. Obudowa matrycy jest sprawna. Oszczędziłem pieniądze i czas na zakupu obudowy, oraz dużo czasu na jej potencjalną wymianę. Samo klejenie jest zapewne prostsze i szybsze. Nie zależy mi na wyglądzie laptopa, służy mi on do pracy. Poza tym mankamentem związanym z obudową jest sprawny.
Dodam kilka uwag. Płytkę tekstolitową można zdobyć z jakichś starych układów elektronicznych, nie musi być gruba. Wystarczy ok 0,5 mm. Sądzę, że łatwo znaleźć jakieś stare graty, z których możemy odpowiedni kawałek wyciąć. Uwaga druga dotyczy kleju. Kleje oparte na cyjanoakrylu bardzo szybko wiążące. Należy uważać aby nie przykleić sobie palców do klejonego przedmiotu i uważać aby substancja nie dostała się do oczu. Jutro, lub pojutrze załączę fotkę jak to u mnie wygląda.
Dodam, że przy odrobinie staranności można wszystko wykonać dużo estetyczniej.
Aktualizacja – 15 maja 2010 r.
Moje klejenie nie wytrzymało. Podejrzewam, że dlatego, bo zrobiłem je za późno, kiedy obudowa była zbyt zniszczona z powodu szybkiej, natychmiastowej naprawy zaraz po stwierdzeniu pęknięcia. Ten model laptopa ma faktycznie wadę konstrukcyjną, która powoduje zbyt duże naprężenia przy zawiasach i normalne używanie kończy się pękaniem obudowy.
To co zrobiłem rozmija się z wszelkimi normami estetycznymi i ogólnym poczuciem dobrego smaku w stylistyce, ale jest skuteczne. Obudowę posklejałem przy pomocy płótna i kleju cyjanokrylowego (super glue). Nasączając płótno tym klejem w sposób znaczny wzmocniłem miejsca przy zawiasach i mam w tej chwili zupełnie sprawną obudowę, której nie boję się zamykać i otwierać z pełną stanowczością. Miejsca przy zawiasach wyglądają jak siedem nieszczęść, ale mój laptop to nie dekoracja do sałatki tylko moje narzędzie pracy.
Aktualizacja – 22 czerwca 2010 r.
Wrzucam fotografie naprawionej i wzmocnionej przeze mnie obudowy matrycy. Wzmocnienie zdaje egzamin i trzyma. Otwieram i zamykam klapę bez żadnych obaw. Moje narzędzie pracy nadal działa. 
